In memoriam Stephen Calder

25 maart 1955 – 10 december 2018

Hij was op de weg terug na een intensief ziekbed, operatie en herstelperiode. Tsjaikovski’s Vijfde Symfonie zat alweer in zijn vingers. Een mens heeft jarenlang nodig om zichzelf te worden, om zijn talent, zijn unieke gaven te ontwikkelen, om zijn visie op de wereld te verdiepen – kortom om een uniek wezen te worden. Maar dan slaat het noodlot toe en lijkt het of al die jaren van inspanning voor niets zijn geweest.

Op maandag 10 december is Steve plotseling en tot ieders grote schrik overleden. We hebben een dierbare collega verloren. We hebben een fantastische violist verloren, een gepassioneerd musicus, die vol overgave zijn hart volgde en vastberaden was in wat hij wilde doen. Oprecht en betrouwbaar. Vol optimisme. Samen met zijn vrouw, altvioliste Linda Calder Mueller, was hij een vaste waarde.



Steve is belangrijk geweest. Voor ons, zijn collega’s. Als musicus in de 1e violengroep en in bredere zin voor de hele organisatie. Zijn kundigheid, vakmanschap, bevlogenheid en expertise hebben ook een grote bijdrage geleverd aan onder meer de artistieke commissie, het tijdelijke A-team en de ondernemingsraad. Vooral zijn kritische, vaak onorthodoxe maar degelijk gefundeerde mening was uitermate belangrijk en doorslaggevend. En daarbij had hij niet veel woorden nodig.

Hij genoot van al het goede in het leven en dus ook van goede muziek, goede solisten, goede dirigenten en dus goede concerten. Hij ergerde zich aan het tegenovergestelde. Altijd hoge kwaliteit. Zo ontwikkelde hij ook een grote vriendschap met voormalig chef-dirigent Marc Soustrot.

Wijnbroeder
Wij hebben ook een wijnbroeder verloren. Hij was door ons wijnbroeders, Marc Knippenberg, Albert Straten, Han Vogel en de ook al te vroeg overleden Clement van den Bulck op grond van zijn voornaam omgedoopt tot Heer Wonder. Deze wijnbroederschap ontstond na onze gezamenlijke zittingsperiode in de ondernemingsraad van Het Brabants Orkest, rond 2006.

De onderlinge band bleek meer overeenkomsten te hebben dan vergaderen, overleggen, tactiek bespreken of op cursus en training gaan. De wijn werd ook een gezamenlijke factor, mede door de passie die Clement en Steve al langere tijd hiervoor hadden. Het was een feest om met dit gezelschap op reis te gaan, in Frankrijk wijnboeren op te zoeken en te speuren naar superieure flessen. Ook hierbij had Steve altijd een sterke eigen mening. Even ruiken, slurpen, proeven en dan het oordeel: “No, hmmm?” Of: “Wauw”. Zijn ogen spraken dan boekdelen. Hier genoot de Bourgondiër. Maar de Bourgondiër kenmerkt zich ook door goed gastheerschap. En ook dat had hoge kwaliteit bij Steve.

Wij gaan Steve missen en dat doen we eigenlijk nu al. Zijn stoel bij de 1e violen zal op den duur ingevuld worden, maar de herinnering aan hem is eeuwigdurend. Die houden we levend. Zijn energie, professionaliteit en collegialiteit zullen we koesteren. Laten we hem herinneren door bij concerten even in de 1e violengroep te kijken, door bij het heffen van het wijnglas even aan Steve te denken en door vooral ook zorg en aandacht te blijven geven aan Linda en hun kinderen.

Han Vogel