***** sterren recensie in NRC: Haenchen brengt Bruckners Zevende

We kunnen uiteraard niet anders dan enorm trots zijn op de 5-sterren recensie die we kregen in het NRC voor ons concert Haenchen brengt Bruckners Zevende onder leiding van dirigent Hartmut Haenchen. Met naast de Zevende van Bruckner, ook de Elegies van Richard Danielpour met als solisten mezzosopraan Marina Prudenskaja en bariton Thomas Oliemans. Hieronder de recensie van Mischa Spel die we u niet willen onthouden!

Haenchens uitvoering Bruckner: een muzikaal hoogtepunt van dit jaar

Hartmut Haenchen, oud chef-dirigent van De Nationale Opera en het NedPhO, leidde dit weekend Philharmonie Zuidnederland in Bruckners Zevende symfonie. Analyse en emotie reikten elkaar de hand: een belevenis.

Dirigent Hartmut Haenchen, tussen 1986 en 2002 aan het roer van De Nationale Opera en het Nederlands Philharmonisch Orkest, was lang een pijler onder het Nederlands muziekleven. De laatste jaren verdween hij een beetje uit beeld. Concerten onder zijn leiding werden schaarse evenementen om naar uit te zien.

Internationaal beleeft Haenchen (76) een gouden herfst. Dit seizoen leidt hij, volop vitaal, opera’s in Zürich, München, Wenen en Londen – engagementen van de hoogste orde. Dat hij het Concertgebouworkest al sinds 1993 niet meer dirigeerde, is in dat licht merkwaardig. Ook bij De Nationale Opera staat vooralsnog geen terugkeer gepland.

Buiten de Randstad weten orkesten Haenchen gelukkig wel te vinden. Voor het Gelders Orkest maakte hij vorig seizoen een laat droomdebuut. En met Philharmonie Zuidnederland heeft hij inmiddels een min of meer vaste relatie opgebouwd, die dit weekend resulteerde in een onvergetelijke uitvoering van Bruckners Zevende symfonie, een van de muzikale hoogtepunten van het jaar.

De context: Haenchen leeft voor de kunst. In een oud tv-interview lacht hij besmuikt als ter sprake komt dat hij soms maar acht uur per dag met muziek bezig is: in zijn vakantie.

Met de symfonieën van Mahler hield Haenchen zich in zijn NedPhO-tijd intensief bezig, nu wijdt hij zich met de hem typerende mix van analytische diepgravendheid en emotionele diepgang aan Anton Bruckner en diens symfonieën.

Een cd-opname van de Achtste symfonie met het Royal Danish Orchestra was vorig jaar een revelatie die door de Philharmonie Zuidnederland nu nog werd overtroffen. Dacht je Bruckners Zevende symfonie te kennen, Haenchen bewees je ongelijk. Met de stopwatch op schoot bleek zijn uitvoering relatief snel (sneller dan enig andere op Spotify). Maar dat voelde niet zo. Integendeel: Haenchens Bruckner is vol adem, vol (liefdes)liederen. Koperkoralen klonken vloeiend legato, houtblazers welden als krokusjes op uit de gonzende strijkers.

Eigenzinnig detail: de bassen zaten gesplitst aan weerszijden van de eveneens uit elkaar geplaatste eerste en tweede violen. En zo leek over elk detail nagedacht. Die pastorale elegantie in het Scherzo: nooit eerder zo beleefd. Aan de vervoerende kracht van de uitvoering droeg bij dat de musici van Philharmonie Zuidnederland net zo werden opgetild door Haenchens liefdevolle analytische finesse.

Voorafgaand klonken Richard Danielpours Elegies (1997) – een evocatieve liedcyclus over de Tweede Wereldoorlog die in schatplichtigheid aan Benjamin Britten en Gustav Mahler wat (te) weinig verrast, al viel er op de inleving van mezzosopraan Marina Prudenskaja en bariton Thomas Oliemans niets af te dingen. In het slotlied, ‘In Paradisum’, was wel even ruimte voor ontroering.

Volgend seizoen (maart 2021) staat Haenchen opnieuw voor Philharmonie Zuidnederland met Bruckners Zesde. Niet te missen.

 
Cookies
Wij maken gebruik van cookies. Dit zijn kleine tekstbestandjes die op de computer, tablet of telefoon worden opgeslagen. Hiermee zorgen wij er onder andere voor dat onze website goed werkt, kunnen wij de website verder verbeteren en u van gerichte en relevante informatie voorzien.
Meer info